કે વીરડો રણ રસ્તામાં આવ્યો કે વીરડો અમર છે રે,
કે વીરડો સૌ સંતોને ભાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાના પાણીને પીતા ચેતન અદકા થાય,
દૃષ્ટિ વધે ને દૈવત વધે એથી લાંબા પંથ કપાય,
કે વીરડો સ્ત્રોવર સપના લાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાના તાગ લેનારા ડૂબી ગયા જળ માંય,
બે બૂંદ એના નીર મહી સારી દુનિયા ડૂબી જાય,
કે વીરડો આદ્યપુરુષે ગાયો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાને સુકવી દેવા દૂરી તો મથતા કાંય,
જેમ બને તેમ અદકી જળકે એની ઝણ ઝણ ઝાંય,
કે વીરડો સદગુરુએ દર્શાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
કે વીરડો સૌ સંતોને ભાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાના પાણીને પીતા ચેતન અદકા થાય,
દૃષ્ટિ વધે ને દૈવત વધે એથી લાંબા પંથ કપાય,
કે વીરડો સ્ત્રોવર સપના લાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાના તાગ લેનારા ડૂબી ગયા જળ માંય,
બે બૂંદ એના નીર મહી સારી દુનિયા ડૂબી જાય,
કે વીરડો આદ્યપુરુષે ગાયો કે વીરડો અમર છે રે…
એ વીરડાને સુકવી દેવા દૂરી તો મથતા કાંય,
જેમ બને તેમ અદકી જળકે એની ઝણ ઝણ ઝાંય,
કે વીરડો સદગુરુએ દર્શાવ્યો કે વીરડો અમર છે રે…
“
| — | ‘સરોદ’ |
